Parietal matters in early Alzheimer's disease: Evidence from structural and functional MRI

Samenvatting

In dit proefschrift worden acht studies besproken die de betekenis van veranderingen in grijze en witte stof in de pariëtaalkwab bij de ziekte van Alzheimer in kaart brengen, onder meer met het oog op verbindingen tussen de pariëtaal- en de temporaalkwab. Al voor de diagnose AD is gesteld, kunnen verminderingen in de grijze stof in de pariëtaalkwab worden vastgesteld en die informatie levert een extra bijdrage aan de diagnostiek, met name door een vermindering van fout-positieve diagnoses. Witte stofafwijkingen zijn ook aangetroffen. Die blijken meer posterieur dan anterieur voor te komen en deze afwijkingen blijken zinvol te zijn bij het onderscheiden van stabiele en progressieve patiënten met milde cognitieve stoornissen. Met Diffusion Tensor Imaging (DTI) kon aangetoond worden dat de integriteit van de witte stof in alle gebieden van de pariëtaalkwab en de verbindingen van daaruit naar andere gebieden zijn aangetast bij een beginnende Alzheimer. Vervolgens is met fMRI de 'resting state' onderzocht en bleek er sprake van minder deactivatie, ook in de pariëtaalkwab. Bij het uitvoeren van een visueel-ruimtelijke taak blijkt er in de pariëtaalkwab juist een relatieve verjonging van activiteit in de pariëtaalkwab, ondanks de vermindering van grijze stof. Dit wordt geïnterpreteerd als compensatie, die echter in latere fases van de ziekte niet meer optreedt. De connectiviteit tussen de pariëtaalkwab en de temporaalkwab leek in de vroege fase verhoogd, en dat was waarschijnlijk een reactie op een verminderde samenwerking tussen de posterieure cingulate cortex en de inferieure pariëtaalkwab.