Neuronal oscillations in children with ADHD: A journey towards the development of potential new treatments for children with ADHD

Samenvatting

Neurofeedback, zeker ook bij ADHD, is de afgelopen jaren populair geworden (ten onrechte naar mijn smaak). Vollebregt is niet, zoals de meeste andere therapeut-onderzoekers, ook financieel betrokken bij het welslagen van de neurofeedbacktherapie. Zij heeft geprobeerd om een studie naar het effect van een vorm van neurofeedback uit te voeren volgens de regelen der kunst, met goede controlecondities. Ouders en kinderen wisten niet welke conditie (verum: feedback op basis van eeg-signaal, of placebo: feedback op basis van gesimuleerd eeg-signaal) een kind kreeg. In een voorstudie werd eerst aangetoond dat de theta/beta-powerratio, zoals beschreven in de literatuur, gerelateerd is aan ADHD-kenmerken, maar dat de individuele alpha peak frequentie bijdraagt aan deze relatie. Aan de interventiestudie deden 41 ADHD-kinderen mee (van negen tot vijftien jaar), deels aan de verumconditie toegewezen, deels aan de placeboconditie. De training bestond uit dertig sessies, twee per week. Een breed palet aan tests en vragenlijsten werd afgenomen. De resultaten waren helder: beide groepen leken iets te verbeteren, maar er was geen verschil tussen groepen. Geen positief effect dus van neurofeedback. Uit een kritisch literatuuroverzicht kwamen dezelfde conclusies: geen overtuigend effect aangetoond. De twee laatste empirische hoofdstukken gaan verder in op de relevantie van alfagolven bij aandachtstaken: er wordt alfa verwacht in hersengebieden die niet betrokken zijn bij een specifieke taak, in hoofdstuk 6 bij kinderen zonder ADHD, in hoofdstuk 7 bij kinderen met ADHD. Bij gezonde kinderen van zeven tot tien jaar werd het verwachte alfa-modulatiepatroon aangetroffen. Dat effect bleek niet zo duidelijk aanwezig bij kinderen met ADHD. Alvorens we EEG-patronen 'teruggeven' (als feedback) aan ADHD-kinderen (en trouwens ook aan mensen met andere problemen) is het cruciaal om eerst goed inzicht te krijgen in specifieke eigenschappen van het eeg-signaal zelf, was mijn conclusie.