Acting Social: Neuroendocrine and clinical modulations of approach and decision behavior

Samenvatting

De hoofdstukken 2 tot en met 5 richten zich op sociale toenadering. Hierbij werd gebruikgemaakt van het naar je toe halen of wegduwen van een joystick bij presentatie van gezichten met een bepaalde emotionele expressie. Toediening van het hormoon oxytocine liet bij deelnemers met weinig sociale angst een toename zien in het 'naar zich toe trekken' van boze gezichten. In een vervolgstudie bleek dat oxytocine een verlaging in activiteit van de amygdala liet zien bij bedreigende stimuli en een verhoging van activiteit bij veilige sociale stimuli. Testosteron liet een omgekeerd patroon zien. In een studie bij depressieve patiënten werden geen verschillen gevonden met controles. De hoofdstukken 6 tot en met 9 analyseerden het nemen van beslissingen in samenhang met anderen; hierbij werd gebruikgemaakt van het zogeheten ultimatumspel, waarbij verdelingen van te winnen geldprijzen worden voorgelegd (wat de voorsteller krijgt en wat de proefpersoon krijgt die dan kan instemmen of weigeren). De focus lag op het contexteffect: als de aanbieder (gepresenteerd met een plaatje van een gezicht om de taak 'sociaal' te maken) een eerlijker verdeling kan voorstellen, wordt hij ook verwacht dat te doen. Het effect treedt op bij gezonden, mensen met een depressie en bij mensen met psychopathie. Bij geweldplegers zonder psychopathie en bij controles met oxytocine bleek een afname van het contexteffect. In het algemeen waren er geen opmerkelijke verschillen gevonden in de klinische groepen.