Two is not always better than one: On the functional and neural (in)dependence of working memory and long term memory

Samenvatting

Bergmann beoogt de relatie tussen het kortetermijngeheugen en het langetermijngeheugen te onderzoeken en met name de neurale correlaten die bij elk van beide betrokken zijn. Hij doet dat vooral met behulp van een speciaal neuro-imagingparadigma: hij biedt mensen drie of vier paren van stimuli (bijvoorbeeld een gezicht en een huis). Na de aanbieding komen na een interval weer paren en de proefpersoon moet bepalen of de twee als paar eerder waren aangeboden. Na enige tijd krijgt de proefpersoon onverwachts de paren nogmaals te zien en moet hij bepalen welke hij eerder heeft gezien. Op deze manier kan vastgesteld worden welke paren alleen in het kortetermijngeheugen waren vastgehouden en welke ook in het langetermijngeheugen waren terechtgekomen. Dan kan in de imagingdata de bijbehorende activiteit geregistreerd worden en zo kan bepaald worden welke structuren meer bij het lange- of meer bij het kortetermijngeheugen betrokken waren. Gedurende de verschillende experimenten komt steeds meer naar voren dat de twee geheugens nauw aan elkaar gelieerd zijn. Het zijn niet twee losse systemen. Taakmanipulaties zorgen voor variatie in het activatiepatroon, meer dan de tijd.