The encultured brain: An introduction to neuroanthropology.

Samenvatting

Onze hersenen zouden ons meest culturele orgaan zijn en de antropologie heeft de neurowetenschappen heel robuuste verklaringen te bieden voor 'enculturation'. Het boek ontstond uit een discussie tussen de twee redacteuren over hun onvrede met de ontwikkelingen binnen de antropologie: welke kant moest het op? Beiden hadden interesse in neurozaken, neuroantropologie bestond nog niet (maar de term was al in 1975 in een artikel gebruikt) en waarom dan niet die richting gecreëerd? Zo gezegd, zo gedaan. Er werd een aantal collega's uitgenodigd voor een congres en daarna om een hoofdstuk aan te leveren voor dit boek. Het is dus geen inleiding maar meer een kennismaking. Die hoofdstukken dienen als voorbeeld van waar het vak over zou moeten gaan: vaardigheden en variatie daarin. Zo is er een hoofdstuk over cross-culturele analyse van kennis en geheugen van artsen. Een ander hoofdstuk richt zich op verschillen in het aanleren van vechtsporten. Er is een hoofdstuk over de rol van testosteron voor het begrijpen van patronen van mannelijke vitaliteit in verschillende culturen. Wellicht wat dichter bij ons huis is het hoofdstuk over autisme als een voorbeeld voor een neuroantropologische bestudering: de betekenis van Theory of Mind voor religieuze ontwikkelingen. Het lijkt erop dat 'neurotaal' in dit kader meer van belang is dan dat specifieke neuroanatomische gebieden of fysiologische processen in de hersenen zo cruciaal zijn.