Visuospatial neglect after stroke, heterogeneity, diagnosis and treatment

Samenvatting

Het proefschrift van Teuni ten Brink telt maar liefst 322 bladzijden en gaat over het optreden van visueel neglect na een beroerte. Het behandelt zo uitvoerig de verschillende subtypen, de diagnostiek en de behandeling van neglect dat het wel een naslagwerk lijkt. Het proefschrift heeft dan ook een hoge informatiedichtheid en staat bol van de wetenswaardigheden voor de leek op dit gebied. Zo is neglect ernstiger wanneer het stamt uit een beschadiging van de rechterhersenhelft dan wanneer het stamt uit een beschadiging van de linkerhersenhelft. En gelukkig herstelt 60% van de patiënten met neglect spontaan in de eerste maanden na de beroerte. Ook staan er mooie illustratieve tekeningen in van patiënten met neglect (p. 11). Zowel op het gebied van diagnostiek als van behandeling is de auteur innovatief. Ten behoeve van de diagnostiek wordt de Mobility Assessment Course (MAC) geïntroduceerd, een wandeling als neuropsychologische test, en nader onderzocht. Tijdens een wandeling door de kliniek moet de patiënt  specifieke doelen aanwijzen. Het blijkt dat de MAC sensitiever is in het identificeren van neglect dan de standaard papier-en-potloodtests. De test en zijn ecologische validiteit lijken hier samen te vallen. De promovenda ging ook uitvoerig in op de verschillende behandelvormen voor neglect, waarbij de visuele scanningtraining de huidige gangbare methodiek is. Ze beschreef een nieuwere behandelmethodiek, namelijk die van de prisma-adaptie. Ze ontwierp een RCT en deed effectonderzoek naar de 'prismabril'. Wat teleurgesteld concludeerde ze dat de effecten van de prismabril niet anders waren dan die van de controlegroep. Dat neemt niet weg dat er voor de lezer veel te leren is in dit proefschrift.