Symptom validity in clinical assessments

Samenvatting

In het in dit proefschrift beschreven onderzoek, dat werd uitgevoerd in ziekenhuizen en een GGZ-instelling, staat de symptoomvaliditeit van (neuro)psychologische onderzoeken centraal. De onderzoeker toont aan dat zowel onderpresteren op cognitieve taken als het overrapporteren van psychische klachten in beide settings vaak voorkomt. Deze twee vormen van verminderde symptoomvaliditeit blijken slechts matig met elkaar samen te hangen. Symptoomvaliditeit is een meerdimensionaal concept en het is, zo stelt de onderzoeker, daarom belangrijk om een symptoomvaliditeitstest (SVT) te gebruiken die expliciet gericht is op het meten van de specifieke klachten die door de patiënt worden gerapporteerd. Uit een andere studie die in dit proefschrift wordt beschreven blijkt dat de inschatting van de symptoomvaliditeit die een clinicus maakt op basis van een anamnesegesprek, onvoldoende is; bij 9% van de patienten waarbij een voldoende symptoomvaliditeit werd verwacht door de clinicus, bleek sprake te zijn van een afwijkende score op ten minste een van de twee afgenomen SVT's. Andersom presteerde 69% van de patienten bij wie de clinicus een verminderde symptoomvaliditeit had verwacht, normaal op de afgenomen SVT's. Nationaal, maar ook internationaal is er geen consensus over de manier waarop clinici hun patiënten voorafgaand aan de afname van het (neuro)psychologisch onderzoek instrueren over het gebruik van SVT's, over hoe gehandeld dient te worden wanneer er afwijkend gescoord wordt op zo'n test en over hoe er vervolgens gecommuniceerd wordt over de afwijkende uitkomsten van een SVT. De onderzoeker pleit voor concrete richtlijnen voor het gebruik van SVT's in de klinische praktijk.