The neuropsychology of attention (2nd ed.)

Samenvatting

In tijden van werkgeheugen en executieve functies valt een nieuw boek over attentie wel op, maar het betreft hier dan ook een herziene uitgave; de eerste druk verscheen twintig jaar geleden. Het boek is herzien in diverse opzichten: bespreking van diverse concepten, diagnostische procedures en behandelwijzen. Die twintig jaar komt overeen met de opkomst van die nieuwe concepten en ondanks die herziening op tal van fronten lijkt het conceptuele kader toch voornamelijk gebaseerd te zijn op het werk uit de jaren zeventig en tachtig. Zelf opgegroeid met die modellen, heb ik er geen moeite mee en ik kan wel een verband leggen tussen de aandacht van toen en het werkgeheugen van nu, maar ik vrees dat menig neuropsycholoog die zijn opleiding na 1990 is begonnen daar problemen mee zal hebben, ook al gaat Cohen er wel op in. Dat neemt niet weg dat hij in zijn bijna duizend pagina's tellende boek (wie zal het ooit van kaft tot kaft lezen?) heel veel problemen op het gebied van aandacht, psychologisch en neurofysiologisch, het meten van aandacht met diverse methodes, de stoornissen in de aandacht in relatie tot hersengebieden, corticaal en subcorticaal, bespreekt. En vooral conceptueel analyseert. De laatste 250 pagina's van het boek bevatten de hoofdstukken die naar 'an integrated attentional framework' moeten leiden. Dit is zeker geen boek voor een klinisch neuropsycholoog, hoezeer Cohen zich ook baseert op klinisch onderzoek. Vermoedelijk zullen neurofysiologisch georiënteerde onderzoekers op het gebied van de aandacht wel profijt kunnen hebben van Cohens jarenlange lees- en denkwerk.