In 1999 werd diepe hersenstimulatie (DBS) geïntroduceerd als een nieuwe therapeutische aanpak voor uitbehandelde patiënten met het Gilles de la Tourette Syndroom (GTS). Sindsdien zijn er diverse hersengebieden gestimuleerd, maar er is nog te weinig gerandomiseerd onderzoek ter ondersteuning van de resultaten in termen van effect en bijwerkingen. Onlangs hebben wij een gerandomiseerde gecontroleerde trial bij uitbehandelde patiënten met GTS uitgevoerd door middel van het stimuleren van het mediale deel van de thalamus. In deze casusbeschrijving doen we verslag van een patiënte met ernstige GTS die in deze trial werd geïncludeerd, maar postoperatief niet kon worden gerandomiseerd vanwege onverklaarbare (motorische) klachten. We bespreken de aard van deze klachten en de gevolgen voor de indicatiestelling. Deze casus demonstreert de complexiteit van GTS met zijn veelzijdige symptomen en de risico's van ernstige comorbiditeit in relatie tot DBS als laatste behandelingsoptie.
Neem een abonnement op dit tijdschrift om het volledige artikel te kunnen lezen. Heb je al een abonnement? Log dan in.
