Psychotherapie bij niet-aangeboren hersenletsel

Samenvatting

Na niet-aangeboren hersenletsel wordt de patiënt bij het verwerken van gevoelens van identiteitsverlies en bij het opbouwen van een nieuwe identiteitsbeleving vaak belemmerd door de restverschijnselen van het hersenletsel. Deze werden bovendien in het verleden beschouwd als een contra-indicatie voor psychotherapeutische hulp. In de afgelopen decennia zijn er echter steeds meer publicaties verschenen waarin – omgekeerd – de noodzaak van aanpassing door de psychotherapeut aan de restverschijnselen van de patiënt wordt benadrukt. Een aangepaste vorm van psychotherapie vereist ervaring met de restverschijnselen. Klinisch neuropsychologen komen daarom bij uitstek in aanmerking om het pionierswerk op het gebied van psychotherapie na hersenletsel op zich te nemen. Er wordt ingegaan op de rol van het neuropsychologisch onderzoek, vereiste aanpassingen en enkele bruikbare psychotherapeutische richtingen.