De externe wereld als geheugensteun: Capaciteitstaken vertalen naar kijkgedrag

Samenvatting

Achtergrond: In neuropsychologisch onderzoek wordt vaak de maximale werkgeheugencapaciteit geschat. Dit geeft echter geen informatie over wanneer en in welke mate patiënten hun werkgeheugencapaciteit daadwerkelijk benutten. Bij veel activiteiten kunnen patiënten immers terugkijken naar informatie in de buitenwereld waardoor zij hun maximale capaciteit niet hoeven te gebruiken. We onderzochten in hoeverre patiënten met verminderde (werk)geheugencapaciteit hun capaciteit inzetten en in hoeverre zij terugvallen op de buitenwereld. Methoden: Deelnemers bouwden een voorbeeldfiguur na op een beeldscherm terwijl kijkgedrag werd geregistreerd. Het voorbeeldfiguur kon altijd (opnieuw) bekeken worden. We vergeleken kijkgedrag tussen patiënten (n = 68) en controles (n = 38) en relateerde het aan werkgeheugencapaciteit. Resultaten: Een lagere geheugencapaciteit leidde tot meer inspecties van het voorbeeldfiguur, wat een verminderde geheugeninzet betekent. Echter, zowel patiënten als controles keken dusdanig vaak dat zij hun maximale werkgeheugencapaciteit zelden benutten. Conclusie: Werkgeheugencapaciteitstaken voorspellen kijkgedrag, maar het werkgeheugen wordt ontlast wanneer mogelijk. Inzicht in geheugenstrategieën biedt aanvullende diagnostische informatie.