Performance validity in clinical neuropsychological assessment: Base rates, impact of feedback, and relevance to outcomes

Samenvatting

Het beoordelen en waarborgen van prestatievaliditeit (de mate waarin de resultaten van een test of onderzoek een eerlijke en nauwkeurige weergave zijn van de capaciteiten van een persoon) is een belangrijk aspect in neuropsychologisch onderzoek. Aanvankelijk werd prestatievaliditeit vooral onderzocht in de forensische setting of bij expertise-onderzoeken vanwege het belang dat patiënten kunnen hebben bij lage testprestaties, maar de laatste decennia is duidelijker geworden dat onderpresteren (lager presteren op cognitieve tests dan waartoe de patiënt feitelijk in staat wordt geacht, ongeacht het motief) ook in de klinische patiëntenzorg voorkomt. Roor gaat in zijn proefschrift dieper in op de prestatievaliditeit in de reguliere klinische zorg. De centrale doelstelling van het onderzoek dat Roor in zijn proefschrift beschreven heeft, is het in kaart brengen van hoe vaak onderpresteren voorkomt in de reguliere patiëntenzorg, of clinici door toepassing van feedback-interventies onderpresteren kunnen beïnvloeden, en of onderpresteren implicaties heeft voor behandeluitkomsten.