In memoriam Donald Thomas Stuss (1941-2019)

Samenvatting

Op 3 september van dit jaar overleed Donald Stuss op 77-jarige leeftijd in zijn woonplaats Toronto, Canada. Een groot verlies voor de neuropsychologie: Don Stuss was een van de belangrijkste neuropsychologen van onze tijd, en was een van de grondleggers op het gebied van de executieve functies en de (pre)frontale cortex. Hij was het schoolvoorbeeld van een scientist-practitioner die vanuit zijn klinische werk met patiënten met hersenschade onderzoeksvragen wist te genereren en te beantwoorden, door wat nu als klassiek laesie-gedragsonderzoek wordt gezien. Zijn carrière kende echter een ongebruikelijk verloop. Als kind van Oekraïens-Canadese ouders was hij al jong betrokken bij de Oekraïense kerk. Het was vroeg duidelijk dat hij zeer intelligent was, en zijn vader had de verwachting dat hij na zijn middelbare school zou gaan studeren, maar Donald besloot anders. Hij trad in als monnik in een klooster, en bleef daar zes jaar. Daarna werd hij leraar op een middelbare school en football coach. Pas later besloot hij psychologie te gaan studeren, aanvankelijk met het doel zijn scholieren beter te kunnen begeleiden, maar al snel werd hij gegrepen door de neuropsychologie. Hij werd klinisch neuropsycholoog, en combineerde dit met wetenschappelijk onderzoek. Na zijn promotie kreeg hij de kans een postdoctoraal fellowship in Boston te doen, waar hij onder meer samenwerkte met Edith Kaplan. Na terugkeer in Canada werkte hij in het Ottawa General Hospital en werd vervolgens hoogleraar aan de University of Ottawa. Samen met Frank Benson was hij auteur van het standaardwerk The frontal lobes dat in 1986 werd gepubliceerd. In 2013 verscheen Principles of frontal lobe function, waarvan hij samen met Robert Knight de redactie vormde. Intussen had Stuss ook meer dan tweehonderd artikelen gepubliceerd, veelal met een hoge impact.