De symptoomvaliditeitstest: Dilemma's bij gebruik in de neuropsychologische diagnostiek

Samenvatting

Discrepanties tussen verwachte en feitelijke testresultaten komen, onder meer door opzettelijk of onopzettelijk onderpresteren, in de klinische neuropsychologie veel voor. De symptoomvaliditeitstest (SVT) maakt opgang als middel tot detectie van dergelijke discrepanties. Zeven dilemma's en overwegingen rond het gebruik van SVT's worden besproken: 1) wat te concluderen bij inconsistentie tussen SVT- en andere testuitslagen, 2) validiteit van een symptoom of 'meting', 3) negatieve bijklank van de gangbare terminologie, 4) waarde van de categorische uitslag, 5) vertrouwensrelatie tussen patiënt en diagnosticus, 6) waarde van de klinische indruk en 7) afbakening van de diagnostische taak in geval van onderpresteren. In de beschouwing van dit opiniestuk verdedigen wij dat gebruik van de SVT om de patiënt te categoriseren als − al dan niet opzettelijk − onderpresteerder een te smalle diagnostische taakafbakening reflecteert, en dat de SVT wel kan helpen om onderpresteren en aggraveren bespreekbaar te maken en zo openingen te bieden tot advisering of behandeling.